Açıklama
Bu çalışma, Anadolu’nun binlerce yıllık görsel hafızasını oluşturan geleneksel motiflerin (eli belinde, koçboynuzu, bereket vb.), yapay zekâ (YZ) ve üretken tasarım (generative design) teknolojileri aracılığıyla modern tasarım dünyasına entegre edilmesini amaçlayan bir model önerisi sunmaktadır. Çalışmanın temel odağını, Olgunlaşma Enstitüleri arşivlerinde yer alan zengin desen envanterinin dijital ortama aktarılarak "geometrik kodlarının" çözümlenmesi oluşturur.
Geleneksel motifler, belirli matematiksel oranlar, simetri kuralları ve fraktal yapılar üzerine kuruludur. Önerilen modelde, bu yapısal özellikler derin öğrenme (deep learning) algoritmalarına veri seti (dataset) olarak tanıtılmaktadır. Bu sayede yapay zekâ, motifi sadece bir görsel olarak kopyalamayı değil, onun oluşum mantığını ve estetik gramerini öğrenmeyi başarmaktadır. Elde edilen bu "sayısal miras", aslına sadık kalarak ancak günümüzün modern tasarım estetiğiyle uyumlu, daha önce üretilmemiş özgün formların oluşturulmasına imkan tanır.
Sürecin kültürel mirasın korunmasındaki rolü iki yönlüdür: Birincisi, fiziksel formda kaybolma riski taşıyan desenlerin matematiksel birer kod olarak dijital ortamda ebedileştirilmesidir. İkincisi ise, bu motiflerin sadece müze objesi olmaktan çıkarılıp; mimariden modaya, endüstriyel tasarımdan dijital sanata kadar geniş bir yelpazede "yaşayan bir dile" dönüştürülmesidir. Sonuç olarak bu model, geleneksel zanaat disiplini ile ileri teknoloji arasında köprü kurarak, kültürel sürdürülebilirliği teknolojik inovasyonla desteklemektedir.
| Anahtar Kelimeler | Keywords | Anadolu Motifleri,Yapay Zekâ (AI),Üretken Tasarım (Generative Design),Dijital Arşivleme |
|---|
