Açıklama
Bu bildiri, Denizli’nin Buldan ilçesinde sürdürülen geleneksel dokuma kültüründe yer alan bazı geometrik motiflerin, tamga geleneğiyle kurduğu görünmez bağı tartışmaktadır. Tamga, tarihsel olarak bir aidiyet işaretiyken; Buldan dokumalarında artık doğrudan kimlik bildiren bir sembol değil, estetik bir hafızanın izine dönüşmüştür. Çalışmada seçilmiş dokuma örnekleri desen yapısı, çizgi karakteri ve tekrar düzeni açısından incelenmiş; kırık, çatallı ve simetrik formların işaret kökenli bir çizgi anlayışını taşıdığı gözlemlenmiştir.
Elde edilen bulgular, bu motiflerin belirli bir boyu temsil etmekten ziyade, geçmişten devralınan bir görsel dili anonimleşmiş biçimde sürdürdüğünü göstermektedir. İşaret, dokuma yüzeyinde ritme; kimlik, geleneğe dönüşmektedir. Böylece Buldan dokumaları, tamganın anlam kaybına uğramadığını, aksine yeni bir üretim alanında yeniden yorumlandığını ortaya koymaktadır. Bu çalışma, taş üzerindeki sert çizginin iplikte yumuşayarak kültürel sürekliliğe dönüşmesini görünür kılmayı amaçlamaktadır.
| Anahtar Kelimeler | Keywords | Tamga estetiği ,Sembolik süreklilik ,Buldan dokumaları ,Motif dönüşümü ,Kültürel hafıza. |
|---|
